Agata Bengsch-Soltyszewska

Geboren en getogen op het platteland in Polen waar ik als het vierde kind in een gezin met 5 kinderen relatief veel vrijheid genoot. Het zware werk op het land heeft mij vrij jong doen besluiten dat het leven op een boerderij niet echt mijn toekomst was. Ik kan makkelijk leren dus doorliep ik zonder al te veel inspanning zowel het basisonderwijs als ook het lyceum en vervolgens de opleiding aan de Akademia Wychowania Fizycznego (soort CIOS opleiding met veel sport op het programma). Toen ik in de derde klas van het lyceum zat, verloor ik in een keer mijn drie jaar oudere zus, alsook mijn vader. Dat was een heftig familiedrama die mij (ik was toen 17 jaar) diep heeft geschokt. Mijn wereld stortte in en niets was meer vanzelfsprekend. Gelukkig had ik een paar goede vrienden die mij toen hebben opgevangen. Na flink vallen en opstaan heb ik mijn leven weer zo goed en zo kwaad als het ging weer opgepakt. De wond heb ik diep begraven om te kunnen overleven.

Ondertussen heb ik mijn lieve man leren kennen en emigreerde ik naar Nederland waar ik sinds 1987 leef. Na de geboorte van onze zoon in 1988 kwamen de niet verwerkte emoties met alle hevigheid terug en ik belandde in een zware depressie. Het was allemaal te veel: in een jaar was ik getrouwd, afgestudeerd in Polen, geëmigreerd naar Nederland, moeder geworden en nog eens verhuisd naar een nieuwbouwlocatie in Barendrecht. Mijn lichaam gaf mij duidelijk te kennen dat de grenzen al lang gepasseerd zijn...

Lang verhaal kort: na een aantal maanden in het ziekenhuis ben ik tot de conclusie gekomen dat ik alleen mezelf kan helpen om nog iets van mijn leven te maken. Ik was toen 24.

Ik ben op zoek gegaan naar mensen, sociale contacten om mijn isolement te verbreken. Ik heb me namelijk lange tijd ontzettend eenzaam gevoeld, omdat ik me erg schaamde, durfde ik mijn verhaal niet te vertellen. Daarom liet ik me niet kennen en bleef ik hunkeren naar verbinding, maar durfde mij niet te laten zien zoals ik ben. Via allerlei cursussen en sportactiviteiten (handbal) heb ik een aantal lieve mensen leren kennen en het leven werd steeds dragelijker. Ondertussen is onze dochter geboren in 1990. Eerst was er de angst: krijg ik weer last van een depressie? Gelukkig werd ik gerustgesteld en mijn moeder kwam 3 maanden naar Nederland om mij te ondersteunen na de bevalling. Dat was heel fijn en ik zal het nooit vergeten.

Omdat ik graag wilde gaan werken, heb ik van 1991 t/m 1993 de part-time opleiding PABO voltooid om vervolgens 10 jaar in het basisonderwijs met veel plezier te werken.

In 2003 ben ik bij een uitzendbureau gaan werken, omdat ik een nieuwe uitdaging wilde. Het was een hectische baan die ik alleen zo lang heb kunnen volhouden, dankzij regelmatige Body Stress Releases. Agata Bengsch-SoltyszewskaEerst werkte ik als intercedente, dan senior intercedente en vervolgens als vestigingsmanager en tenslotte als opleidingscoördinator Nederlands voor de Poolse uitzendkrachten. Dit was een zeer goede manier om zo veel mogelijk spanning op te bouwen in zo kort mogelijke tijd. Het was een echte "ren je rot baan". Ik voelde me letterlijk steeds verder afdrijven van mijzelf en dus steeds ongelukkiger.

In 2009 is het uitzendbureau falliet gegaan. Mijn plan om BSR te gaan studeren was al volop aanwezig. Nu had ik ook genoeg tijd om de Engelse taal te leren die noodzakelijk was om de studie aan de Body Stress Release Academy in Zuid-Afrika te kunnen volgen. Tijdens de studie heb ik weer een paar stappen gezet om in het reine te kunnen komen met mijn oude wonden. Daar heb ik voor het eerst sinds vele jaren mijn verhaal kunnen vertellen aan een studiegenote. Dat was een belangrijk moment. Na mijn terugkeer uit Zuid-Afrika ben ik druk bezig geweest om mijn praktijk voor Body Stress Release te openen.

Op 10-10-2010 is Body Stress Release Barendrecht van start gegaan.

Ik houd intens van mijn werk. Dat ik iets voor een ander mag betekenen, voelt als een groot voorrecht. Het werk met cliënten heeft mij ook veel inzichten gebracht zowel in mijzelf alsook in het leven in het algemeen. Ik accepteer mijzelf precies zoals ik nu ben en ben dankbaar voor de weg die mij zo ver heeft gebracht. Ik vertrouw erop dat het leven mij precies dat brengt wat ik op dit moment nodig heb om te groeien.

 

Andy Bengsch

Van jongs af aan , heb ik iets in het onderwijs willen doen. Na de Havo ging ik dan ook naar de Pabo in Rotterdam aan de Binnenrotte. Na de Havo was het HBO een openbaring. Ik leerde voor mijzelf opkomen en ontdekte via mijn fantastische leraren  wat het leven werkelijk inhield. In 1984 ben ik afgestudeerd en helaas moest ik per september van dat jaar in militaire dienst. Het was de tijd van de Koude Oorlog, dus van een leiding gevende functie kon geen sprake zijn , daar ik mijn familie in Polen heb wonen en zeker niet van plan was op hen te gaan schieten in geval van oorlog. Mede hierdoor werd ik chauffeur op een 4-tonner vrachtwagen en radio-telefonist. Na de 3 maanden opleiding werd ik voor de rest van mijn diensttijd gelegerd in Nunspeet.

Na een jaar (i.p.v. de 14 maanden) , in september 1985 kreeg ik mijn eerste baan in het onderwijs, en wel op de Da Costaschool in de Afrikaanderwijk te Rotterdam. Ik draaide daar enkele maanden met veel plezier groep 8, maar ging per 1-1 1986 over naar de school waar ik stage gelopen had : A.J. Schreuderschool, school voor SO en VSO ZMLK onderwijs. Ik begon daar als leerkracht met tal van bezigheden, maar met ingang van schooljaar 86-87 had ik mijn eigen groep, een groep verstandelijk beperkten in de leeftijd van 15-20 jaar. Na 5 jaar dat gedaan te hebben, startte ik met het opzetten van stages voor VSO-leerlingen. Dit resulteerde erin dat ik steeds meer tijd buiten de groep kreeg hiervoor. Ik volgde enkele cursussen en dit zorgde ervoor dat ik vrij snel afdelings-coördinator werd. In 2001 werd ik locatie-leider van het VSO in een eigen gebouw aan de Slinge te Rotterdam. Geweldig om dit onderwijs vorm te geven en ook beleidsmatig mijn steentje bij te dragen. De school groeide en groeide tot 115 leerlingen , met daarnaast om en nabij 40 personeelsleden van de conciërge tot en met de logopediste. Mede door de regelgeving vanuit het ministerie en bestuur moest er van alles, en niet iedere verandering is een verbetering. Sterker nog, ik kreeg steeds meer het idee dat het onderwijs, ook die in het zmlk, ten onder ging aan regels en het bijhouden van allerlei systemen, die ervoor zorgen dat de leerkracht geen tijd meer heeft voor dat waar het echt om gaat in het onderwijs nl. onderwijzen. Onderwijzen is niet alleen kennis erin pompen, maar ook sociale vaardigheden ontwikkelen en de leerlingen levenswijsheid bijbrengen middels verhalen en zelf dingen laten ondervinden, ook al gaat dat met vallen en opstaan.

In januari 2009 werd het mij teveel en kreeg ik een burn-out, mede door de hierboven geschetste situatie, maar ook doordat Bonnie en Michal (onze kinderen) op het punt stonden ons huis te verlaten en Agata aangaf voor een half jaar naar Zuid-Afrika te gaan voor de BSR-studie. Voeg daarbij nog wat oud zeer uit het verleden en op de bewuste dag reed ik naar school en dacht : Waar ben ik mee bezig, vind ik dit nog leuk ? Het gevolg was dat ik mij ziek meldde en in therapie ging. Ongeveer een jaar hiervoor was ik met BSR in aanraking gekomen, vanwege ernstige rugklachten. Robert Molenaar uit Rotterdam was mijn practitioner. Hij gaf mij het gevoel weer terug in mijn lijf en na bijna een jaar thuis maakte ik de volgende beslissing : Stoppen met de directiefunctie en gewoon weer terug voor de klas. Ik besloot gewoon op dezelfde school te blijven, waar ik nog 3 jaar zou werken als stage-coördinator  in het VSO. Fantastisch om leerlingen van 16/17 jaar oud aan een stageplek te helpen en uit te laten monden in een baan op een AC, SW bedrijf of in het bedrijfsleven.

In april 2012 vatte ik het plan op ook BSR te gaan studeren. Het onderwijs was er in de tussentijd niet veel beter op geworden in mijn ogen en dus ging ik volledig voor Body Stress Release, daar ik wel voelde dat BSR een schitterende methode is die veel teweeg bracht bij mijzelf en inmiddels ook bij de klanten van Agata, die vanaf 10-10 2010 was begonnen met haar BSR praktijk. In april 2012 schreef ik de sollicitatiebrief aan de studentencommissie van BSR Nederland. In oktober 2012, net 50 jaar geworden, en net na de viering van ons 25-jarig huwelijk in Polen, kreeg ik het bericht dat ik voor de BSR lichting 2013 was aangenomen. In oktober 2012 vertelde ik op school wat ik van plan was. Velen snapten er niets van : Wie gaat nou zoiets doen, zonder zekerheid en met zoveel risico. Ik dus…….en hoe dichter het moment van afscheid naderbij kwam, hoe beter de collega’s het gingen snappen. In april 2013 hing ik letterlijk mijn tas in de wilgen aan de Slinge te Rotterdam. Na 27 jaar in het onderwijs was het tijd voor iets anders, 180 graden anders, maar wel een fantastische uitdaging te gaan studeren in Zuid-Afrika. Voor wie geïnteresseerd is in hoe het er daar aan toe ging, verwijs ik naar mijn blog andybengschvolgtzijnhart.nl  Hierop kunt u lezen dat ik uiteindelijk geslaagd ben eind september 2013. Wat een wijsheid heb ik daar opgedaan, wat een fantastische mensen heb ik daar ontmoet en hoe geweldig is het als Body Stress Release Practitioner nu zelf mensen te kunnen helpen.

Vanaf 10 oktober 2013 hebben Agata en ik de praktijk aan de Walmolen in Barendrecht samen. Vanaf maart 2014 heb ik mijn eigen praktijkruimte , ook gewoon aan de Walmolen, dus we hebben ieder onze eigen plek. In de tussentijd hebben we de naam veranderd in Body Stress Release Barendrecht en leven we de mensen voor vanuit het motto : VOLUIT LEVEN, ZONDER SPANNING. 

Volg je hart, geloof in jezelf, kom voor een release en leef voluit met passie ! Ik hoop u binnenkort te mogen ontmoeten om ook u te laten voelen wat BSR doet.

 

Andy Bengsch